Mostrando entradas con la etiqueta Presente. Mostrar todas las entradas
Mostrando entradas con la etiqueta Presente. Mostrar todas las entradas

domingo, 27 de abril de 2014

Addicted

Cuesta creer cuántas adicciones hay. Sería muy fácil si sólo hubiera drogas, alcohol y tabaco. Lo más difícil de superar una adicción es querer superarla. Nos enganchamos por un motivo, ¿no? Algunas veces, demasiadas veces, lo que empieza como algo normal en tu vida, se convierte en una obsesión y, de repente, dejas de controlarlo. Buscamos la euforia, eso que logra que todo lo demás...se desvanezca. Lo malo de las adicciones es que nunca acaban bien. Llega un momento en el que lo que nos ponía eufóricos, deja de hacerlo y empieza a doler. Dicen que no superas tu adicción hasta que no tocas fondo, pero... ¿cómo sabes que lo has tocado? Porque por mucho que algo te duela, a veces, dejarlo duele aún más.

by Silvia Pelissero


* La aversión a escuchar tu propia voz en los oídos del otro y a imaginar su presencia en las esquinas. La adicción a la invulnerabilidad y a la impasibilidad de trenes pasando delante de tus ojos.  La adicción al no perder y a las despedidas indoloras mutan de repente al sentir en los labios la miel de lo probable, de la acomplejada perfección que brota de su inherente imposibilidad. Y te sientes vulnerable y pasible, estancada en el roce de los segundos con recuerdos inventados.

domingo, 2 de febrero de 2014

.

Lo importante es que la música suene más fuerte que los problemas




Dale al play, Kurt

lunes, 16 de septiembre de 2013

Una kamikaze en Madrid

Calles de Madrid, noche del sábado.
Tiene suficiente para no dormir.
Bebe el elixir de trago largo
mezclado con gelocatil


Calles de Madrid, no me esperaba
vientos de poniente junto a Jimmy Page.
Tienen que vestir, telas de plata
negritas sin hacerse oir


Desde Las Ventas, hasta Chamberí
fumando a medias,
en las calles de Madrid 


Cuando despiertas, ya no están aquí.
Nunca revientan
en las calles de Madrid


Calles de Madrid, hasta tu barrio.
Últimas partidas en el futbolín.
Coche para ir, al extrarradio
cantando alguna de Joaquín...


Cuando despiertas, ya no están aquí.
Nunca revientan,
en las calles de Madrid.


Desde Las Ventas, hasta Chamberí,
fumando a medias
en las Calles de Madrid.


Quique Gonzalez

Y así, una nueva historia comienza
desde el km0
en Puerta del Sol..

jueves, 15 de agosto de 2013

Pamplona.

Gracias por ayudarme a comprender
que la mejor terapia
es añadir unas gotas de locura,
de locura comedida,
a este mejunje incomprensible
de vivencias
de sentimientos
de recuerdos
y de sueños
que configuran nuestra vida; 
dejando que,
de vez en cuando,
estas gotas se desmelenen,
salten, bailen, canten
y griten,
explosionando en una ruidosa carcajada
que le planta cara al mundo
y que no se amedrenta
ni le asusta lo desconocido, 
que tiene planes
e ilusiones.




 Gracias por ayudarme a recordar
que pese a la apariencia grotesca de este mundo,
existen personas como tú.

viernes, 9 de agosto de 2013

Quiero ser y permanecer.

Mucho más tiempo sin saber
que sabiendo.
Pero sobretodo
mucho más tiempo intentando saber,
indagando,
escudriñando y analizando.

Y ahora puedo afirmar que
quiero ser hoy y ayer 
y mañana. 
Quiero ser esta semana.

Y todo se reduce 
a esa carcajada en el aire,
a ese instante fugaz
en que tus ojos me miraron
y a esas pequeñas manitas
que saben lo que buscan
que saben lo que quieren
pero no saben cómo conseguirlo.

A esas ganas de hablar,
a ese movimiento descontrolado
de bailoteo de manos y piernas
a ese olorcito dulce
y a mis dedos sobre tus deditos
intentando subir una cremallera.

Quiero ser esta semana,
permanecer,
quedarme en este mundo
y aprender a entrar
en el tuyo.


viernes, 19 de julio de 2013

Finally.

Y súbita, de pronto
porque sí, la alegría.
Sola, porque ella quiso,
vino. Tan vertical,
tan gracia inesperada,
tan dádiva caída, 
que no puedo creer
que sea para mí.
Miro a mi alrededor,
busco. ¿De quién será?
[...]

Pero no importa, ya.
Conmigo está, me arrastra.
Me arranca del dudar.
Se sonríe, posible;
toma forma de besos,
de brazos, hacia mí;
pone cara de mía.


Pedro Salinas

There are so many things to do yet, a lot of things to achieve. But, just take a second and stop thinking. Now, you can do it. Be aware of what you've already got and then let yourself smile. You're satisfied, fulfilled. You're free now, so be happy now :-)

sábado, 22 de junio de 2013

Vértigo.

Spread it out, everything, but only for a few seconds. Make yourself noticeable among your tears running down. 
Only a few seconds of panic are allowed.
Then, breath deeply, calm down and keep on. Don't stop, because if you do, you'll start feeling like...like miserable and twisted. Dark inside.
Never give up on keep on keeping on. Never give up on struggling.

So, here we go. Let's make this worthwhile.

domingo, 16 de junio de 2013

Realidad o sueño.

[...]Convertirlo todo en acaso,
en azar puro, soñándolo.

Y así, cuando se desdiga
de lo que entonces dijo,
no me morderá el dolor
de haber perdido una dicha
que yo tuve entre mis brazos,
igual que se tiene un cuerpo.
Creeré que fue soñado.
Que aquello, tan de verdad,
no tuvo cuerpo, ni nombre.
Que pierdo una sombra, un sueño más.
 

Pedro Salinas

Manos a la obra. Voy a convertirte en un sueño.

viernes, 14 de junio de 2013

Fuiste.

Ahora estás aquí, ahora estoy aquí. Abrázame para que piense alguna vez en tí.

Fuiste la palabra que quebró mi pensamiento, fuiste la miel en mis labios. Fue una conexión espontánea, pero real e intensa, aunque posiblemente no recíproca.
Como si ya te conociera, como si supiera que la magia que rodeó cada uno de nuestros instantes fuese a desvanecerse, pero a permanecer en mis recuerdos, para que jamás se me olvidase que existía algo más allá, algo maravilloso y desconocido que un buen día se te presenta y de lo que no quieres desprenderte, aunque en el fondo sepas que no puede prolongarse.
Era un prototipo, un sueño, de carne y hueso, con unos preciosos ojos azules y una dulce sonrisa que provocaba la mía. Un dulce sabor en los labios, un cálido escalofrío en la piel. Y además, Italia.

Ahora no estás aquí, ahora no estoy aquí. Pero el silencio es la más elocuente forma de mentir.

Y así son las cosas. Echaré mano de mi locus externo, y le echaré el peso al destino, y a su extraña forma de jugar conmigo, que se me antoja, cuanto menos, incomprensible. En su mano queda, en su mano dejo no solo esto, sino todo, porque uno acaba exhausto de intentar llegar a comprender por qué suceden las cosas, por qué alguien aparece de repente, sin esperarlo, y se marcha con las mismas. Dejaré de tratar de entender y, simplemente, me dejaré llevar. Ojalá que se apiade de mí, y no haga este tortuoso camino aún más complicado e ininteligible.

Ojalá...tantas cosas...

No, it isn't
I can feel that it's all right.


lunes, 10 de junio de 2013

Azul.

Y tu mirada azul me dijo, cara o cruz...

Elegí cara, y la moneda giró en el aire cayendo sobre la palma de tu mano. Cayó de canto, así que tomamos la opción que no estaba propuesta, la de dejar que las primeras luces del día  y una cerveza compartida decidieran cómo terminaría la historia.

Y para beneficio de ambos, el canto resultó ser cara...

sábado, 8 de junio de 2013

Necesidad inventada.

...porque necesito necesitarte, aunque la necesidad sea inventada

Porque la sombra de tu recuerdo y de tus palabras
dibujan un círculo alrededor de mi cuerpo, de mis ansias.
Porque me aislas en un espacio tan efímero, tan etéreo, tan puro
que quiero permanecer en estado latente, patente, confuso y precipitado.
Porque alimentas mi necesidad inventada con el sabor de tu esencia
y de la mía, de su interacción imperfecta,
tóxica
irreparable
pero adictiva.
Me retroalimentas y
desparramas sobre mi alma sin miramiento vanos intentos por continuar fingiendo,
por continuar creyendo.
Porque las palabras se repiten y ya pierden hasta el sentido,
tan perdido como el mío,
tan borroso como las vueltas sobre mi misma
y sobre la nada.
La nada es lo que soy, es lo que eres
y lo que habrá siempre,
será nada.

martes, 4 de junio de 2013

Mi mundo en mis manos. Jarabe del bueno.

Sólo sé que nunca sabré nada,
eso lo aprendí sobre la marcha,
mucha vida y pocas cosas claras,
tanto mundo y yo sin saber nada. 


Una vida por vivir,
un mundo por delante,
muchas ganas de salir
sin saber hacia que parte.
Y el sabor del desamor,
y el color de la venganza,
y la luz de la ilusión,
que se enciende y que se apaga


Mi mundo en mis manos y en las de nadie más. Cada paso hacia adelante merece la pena si el objetivo es un sueño.  Luchar , esforzarse y persistir, eso es lo más importante, y sobretodo, no sentirse fracasado por no conseguirlo, sino reconfortado por haber hecho hasta lo imposible por lograrlo, y prometerse a uno mismo jamás dejar de intentarlo. Esa eres tú, y esa la vida que quieres. Ahora que lo sabes, no te rindas.

martes, 28 de mayo de 2013

Puntadas.

Se aparece ante mi la dicotomía esquivada, producto de la dilatación del tiempo.
La bidireccionalidad en persona, el interrogante supremo. El qué puede más.

Malinterpretando mis pensamientos, sabiendo que algo está pendiente.
Me apresura el recuerdo y me detienen las consecuencias.

Me empuja la esencia de la neutralidad, pero positiva, del cerrojo asegurado, de la página aplanada del cuaderno, recorrida de arriba a abajo por la palma de la mano.

¿Qué será lo adecuado, lo emocionalmente razonable?
Imaginando una casualidad improbable que disperse el dubitativo discurrir. Un enfrentamiento directo e inevitable, posiblemente aclaratorio.

Es posible que la incógnita sea declarada insolucionable, indescifrable, y permanezca en estado latente, esquivada de nuevo, olvidada algún día.

sábado, 25 de mayo de 2013

Cerca del final, donde todo empieza


Todas las vivencias quedarán para siempre grabadas en recuerdos inolvidables. Conocer qué es el ambiente universitario, qué es el amor, compartir risas y piso... Y también qué es la traición, la frustración, las dudas...y sobretodo, saber canalizar e interiorizar todo ese torbellino alocado de vivencias y experiencias de lo que empieza a ser tu independencia, estando lejos de todas aquellas personas con las que te has criado y a las que te habías acostumbrado a ver todos los días.

Y de repente, así sin darte cuenta, te ves a ti misma en el último año. Todo lo que comienza, termina algún día, te dices. Te paras y miras hacia atrás. Aparece tristeza por el tiempo que ha pasado, tan deprisa como de costumbre y alegría de ver como día a día ha sido una superación, una nueva submeta que te ha llevado a lo que hoy eres, a la persona en la que te has convertido. Repasas una a una las personas que durante este tiempo han pasado por tu vida y te das cuenta de que de todos has aprendido algo; de los que un día estuvieron y ya no están y de los que permanecen aún a día de hoy en tu vida, y seguirán formando parte de ella en el futuro.

El transcurso de todos estos años te ha servido para transformarte una persona distinta, mejor, e incluso, optimista. No tiene nada que ver la persona que llegó con la que se va. Además, por fin sabe qué es lo que quiere. Sabe cómo quiere que sea su vida (al menos durante los próximos años) y qué es lo que quiere que haya en ella. Ha descubierto qué es lo que más le gusta (de 
entre todas las cosas que también le gustan), aunque de eso haga relativamente pocos meses.

Se aproxima el fin de una etapa, de una larga e intensa etapa. Gracias a todo y a todos los que habéis formado parte de ella, porque por ello soy como soy hoy en día. Ya sólo queda dar el siguiente paso y lanzarse de nuevo hacia una nueva aventura, hacia el inicio de una nueva etapa.

martes, 23 de abril de 2013

Paz.

Desmontando la idealización de tu imagen,
de tus ojos y de tu sonrisa.
Añoro lo que no existe, lo que no eres
lo que nunca has sido.

Desencantándome como nunca,
aprendiendo como siempre

Desbesando tus ojos,
desenredando tus labios,
desdibujando tus brazos.

Retrocediendo en el tiempo de los recuerdos.

Volviendo a soñar,
y a no esperar nada.

 Abrazando mi espíritu
y acogiendo a mi alma.

Paz.
 

sábado, 6 de abril de 2013

Pequeña y dulce, corazón coraza

Porque te tengo y no
porque te pienso
porque la noche está de ojos abiertos
porque la noche pasa y digo amor
porque has venido a recoger tu imagen
y eres mejor que todas tus imágenes
porque eres linda desde el pie hasta el alma
porque eres buena desde el alma a mí
porque te escondes dulce en el orgullo
pequeña y dulce
corazón coraza

porque eres mía
porque no eres mía
porque te miro y muero
y peor que muero
si no te miro amor
si no te miro

porque tú siempre existes dondequiera
pero existes mejor donde te quiero
porque tu boca es sangre
y tienes frío
tengo que amarte amor
tengo que amarte
aunque esta herida duela como dos
aunque te busque y no te encuentre
y aunque
la noche pase y yo te tenga
y no.


Benedetti

jueves, 4 de abril de 2013

Això.

Força,
és el que vull
i el que no trobo.
Força quan no la tinc
quan la desitjo
quan la necessito.
Llavors.

Fosc,
tot es torna fosc.
i aleshores
vull mès del que tinc.
Nomès en aquell moment.
Nomès.

Vull sentir
las meves pròpies paraules
qu'escric
que llegeixo.
Sentir en algun lloc del meu cor,
del meu cos
de la meva ánima.
A tot arreu.
Això.



domingo, 10 de marzo de 2013

Viceversa

Tengo miedo de verte
necesidad de verte
esperanza de verte
desazones de verte

Tengo ganas de hallarte
preocupación de hallarte
certidumbre de verte
pobres dudas de hallarte

Tengo urgencia de oírte
alegría de oírte
buena suerte de oírte
y temores de oírte

osea, resumiendo
estoy jodido
y radiante
quizás más lo primero
que lo segundo
y también 
viceversa

Benedetti.

jueves, 7 de marzo de 2013

Focus on

No more thoughts of you.
No more driving round in circles
Everything will be as it should be
I'm sorry and that's enough for me.
I'll keep the memory of your arms arround my back
and the sound of your heart beating
And that'll be all for me. 
No more wondering about the next step, the next stare.
------                            ------
                 ------                          -----  
I hope that one day you'll realize that you aren't the centre of my universe
and my words don't belong to you anymore.


Let me alone with my smile,
 'cos today I'm getting back to life.
Please, don't spoil it all hitting the past with comparisons
and let me alone with my smile


domingo, 3 de marzo de 2013

No.

Nada.
Fingiremos que no ha habido nada.
Y que
Todo
este tiempo, se diluya en su propia dulzura.
Dulzura inagotable que crea adicción
Adicción que nos hará recordar el error
Error premeditado y repetitivo, que no se convirtió en acierto


Nada.
Pensaré en tí como un animalito encendido
encendido como un volcán en plena erupción.
impulsivo, temperamental.
Primario.
Borrón de tinta en la mitad de un folio.
Folio blanco impoluto.
Cuesta vernos desde los ojos de los demás.
Critica de lo ajeno criticable, no de lo propio,
escrito supuestamente perfecto, sin tachones
sobre un blanco impoluto.

Todo.
Se reduce a tropezones
Tropezones
Otra vez la misma piedra.


Todo.
Lo quiero todo, pero no de tí.
al igual que tú.
Sí, entendido.
Devuélvemelo y
Gracias por 
Nada.